DoesburgIJssel

DoesburgIJssel

Robbie: De Carlssen van de Ooi.


Met zijn elven waren we en we speelden acht ronden waarbij elke ronde uit twee potjes tegen dezelfde tegenstander bestond. Zo kon er in hoog tempo veel gespeeld worden en dat was fijn voor de fanaten onder ons, maar voor sommige al wat oudere, bezadigder leden was dit net iets teveel van het goede, naar ik hoorde toen ik per ongeluk door een wandelgang liep.
Er werd dus gespeeld om het kampioenschap vluggeren (5 min.p.p.p.p). Dat dat zou gaan tussen Eric, Patrick, Robbie en Tony, was natuurlijk geen verrassing. In de derde ronde deelden Tony en Patrick de punten, in de vierde verloor Eric van Robbie. In ronde vijf won Robbie van Patrick en Tony van Eric. Robbie stond nu bovenaan met een half punt voorsprong op Tony. Het indelingsprogramma beschikte dat zij de volgende ronde tegen elkaar moesten. Tony won de eerste partij, toen kwam het tweede en dat werd zo’n potje zoals je dat graag ziet (vooral als toeschouwer). Robbie leek op de winst af te gaan ( betere stelling, meer tijd), maar Tony kwam op een razende manier terug, de snelheid waarmee gezet werd met was nauwelijks te volgen, stukken werden omgegooid en weliswaar weer recht gezet maar in wiens tijd dat gebeurde en of dat correct ging zal zolang we nog niet met videoscheidsrechters werken ongewis blijven, ondertussen bouwden ze over en weer listen, lagen en valstrikken en ook ondertussen werkte Tony zijn achterstand in tijd bijna weg, bijna, maar niet helemaal en zo bleef dit titanengevecht onbeslist en bleef Robbie aan kop staan. De laatste twee ronden haalden beiden de volle buit binnen en zo behield Robbie zijn halve punt voorsprong en werd hij onze Kampioen vluggeren van het seizoen 2018/2019.
Gefeliciteerd, Robbie.
Achter de andere mannen van het kwartet, eindigde Emile, weliswaar op flinke afstand, als eerste van de overigen op een verdienstelijke vijfde plaats.
Vermeldenswaard is ten slotte nog het resultaat van Jacob: 1½ - ½ tegen Jan, 2 – 0 tegen Fred.
Voor de complete eindstand ga je naar Interne Competitie - Verslag Snelschaak (of KLIK HIER)


Doetinchem 2 - Doesborgh 1: 2 ½ - 1 ½


Dinsdagavond 28 november om kwart voor acht brandde in het Seniorentrefpunt  de strijd tussen ons viertal en dat van Doetinchem los . Omdat Emile de honneurs van teamcaptain mocht waarnemen , geeft hij hieronder de uitslagen door met enkele opmerkingen en daar weer onder een mini-verslag van het strijdgewoel zelf .

bord 1 zwart : Wim Lenderink 7114646  -  Emile Okel 8305891  (wit )            0 – 1
bord 2 wit :     Bram Zaalmink  8632360 -  Fons Leferink 7554668 (zwart )     1 – 0
bord 3 zwart:  Marije v.d. Hoff 8336251 –  Steffen Brouwer 7583202  ( wit )  ½ – ½
bord 4 wit:     Jan Berends –                     Frank vd Rijst 8322556 (zwart )     1 – 0

Zodat de totaaluitslag Doetinchem – Doesburg  2,5  -  1,5  is geworden .

Bij het noteren van de uitslagen gaf teamcaptain Marije v.d. Hoff van Doetinchem aan , dat van hun speler Jan Berends zijn bondsnummer weliswaar ergens  bekend was , maar niet bij het opschrijven van de gegevens voor  het uitslagenbriefje. Zij voegde hieraan toe dat iets dergelijks nog nooit problemen had opgeleverd.

Dan even de strijd zelf. Alle DSG –spelers hadden vooraf veel zin in de strijd en hun goede humeur werd door de uitslagen niet aangetast . Van Fons was ik niet zeker, omdat ik hem vooraf even begroette , maar ik hem tijdens de match kwijtraakte , waarschijnlijk omdat hij al vroeg puntloos vertrok en ik wellicht iets uit de koffie – automaat aan het verwijderen was . Wij hopen dat Fons toch – ondanks  zijn vertrek met stille trom -  enig  plezier aan zijn optreden heeft beleefd . Het enige dat ik van zijn partij noteerde, was dat hij opende via dezelfde e2 – e4 fantasie – opstelling die bij mij op het bord kwam, en in mijn geval gunstig uitwerkte . Helaas had Fons zwart !  
De vriendelijke teamcaptain Marije merkte over haar partij tegen Steffen op, dat Steffen aan een nederlaag ontsnapt was. 
Gelukkig voor hem en ons, want de eindfase van de derde partij , die van Frank, zag er niet echt lekker voor hem  uit : zijn koning werd toen net een beetje doodgedrukt door twee torens op de zevende rij . Wel had Frank toch geen echt slechte avond gehad, zoals bleek ! Net toen ik dacht dat het bij 1 – 3 voor Doetinchem zou blijven, kon ik mijn tegenstanders loperpaar halveren . Dat gaf, nadat ik de hele wedstrijd het initiatief had gehad, de doorslag.  Ik kreeg de zwarte koning in een gevangenkampje aan de zijkant van het bord, waarna het mat niet te keren bleek. Een draaglijke uitslag natuurlijk, die anderhalf tegen tweeënhalf, maar ik denk dat ons bescheiden kwartet iets beter moet kunnen spelen in het vervolg . We zullen zien .

Het eerste halfje van Jacob


Het heeft even geduurd. Soms was hij er al dichtbij. Vanuit de opening bouwde hij degelijke stellingen op, bereikte een evenwichtig middenspel, maar overzag dan in het eindspel een kleinigheid waardoor hij toch weer aan het kortste eind trok. Eén keer leek hij zelfs op winst af te gaan, maar  toen zag hij een dubbele aanval over het hoofd. Ondanks al die nederlagen en teleurstellinkjes bleef hij trouw komen - werd  zelfs lid- en begon weer met goede moed aan een nieuwe partij. Maar zie. Afgelopen maandag werden zijn incasseringsvermogen en zijn optimisme beloond. In een spannende partij tegen Emile wist Jacob zich knap te verdedigen en bleef hij tot op het laatst scherp en bij de les. Emile bood remise aan, Jacob nam dit aanbod gretig aan: het eerste halfje was binnen.
Gefeliciteerd, Jacob. En nu op naar het eerste volle punt.


Velp 2 – DSG 1: 4 - 4


We hadden het graag anders gezien.  Toen we vrijdagavond terugkeerden uit Velp, had bij het begin van de brug de fanfare klaar moeten staan om ons een feestelijke serenade te brengen. Aan de voet van de afrit was de weg geblokkeerd door enthousiaste inwoners die zelfs uit Beinum waren toegestroomd. Op een podium zou de burgemeester hebben moeten staan om op haar charmante wijze onze namen te verhaspelen terwijl ze ons eretekenen op de borst speldde. Ons!.. Het sieraad van Denkend Doesburg… Winnen met 8 – 0… Wat een sportlui… Wat een voorbeeld voor de jeugd…
Kennelijk was er iets misgegaan.

Het begon bij Albert, met wie het later nog goed kwam. In een Oerang Oetang kwam hij na vier of vijf zetten al een Toren achter. Dit had zijn tegenstander zijn hele lange schaakleven nog niet meegemaakt. Jaar in jaar uit had hij het valletje opgezet, niemand die erin trapte. En nu, op de vrijdagavond van de negende november in het jaar onzes Heeren 2018, had ie er dan eindelijk succes mee! Vijf zetten gespeeld, een Toren voor!! Glunderend en met het hoofd in de wolken speelde de gelukzalige verder. Dat ie daardoor geen goed zicht op de stelling op het bord meer  had, bleek wat later, toen Albert de materiaalverhouding weer rechttrok. En met een klap landde de man weer op aarde, toen hij zag dat Albert op drie manieren mat in één had.

Jan speelde tegen een vriendelijke jongeman die weinig ondernemingslust vertoonde en dus   geen zzp’er moet worden. Wel was hij zeer behulpzaam: rokeerde niet, voerde de zet  waarmee hij de schade kon beperken consequent niet uit, opende de lijnen die Jan voor zijn aanval nodig had. Zo kwam ie na 17 zetten al mat te staan.

Robbie viel aan op de stelling van een tegenstander die bekwaam verdedigde en al verdedigend doortrapte tegenkansen creëerde. Makkelijk viel het opgetrokken bolwerk niet te nemen en een belangrijk probleem was voor Robbie het vinden van een antwoord op de vraag: zal ik offeren of moet ik sluipend slopen? Hij koos voor het laatste en vrij snel bleek dat terecht te zijn.

En zo stonden we na drie partijen met 3 – 0 voor.

Chiel en zijn medemens hadden de boel stevig in elkaar geschoven. Weliswaar kon hij (Chiel dus) de stelling op de Damevleugel openen, maar daarvoor werd niet gekozen. In plaats daarvan werd er fors afgeruild. Toen de kruitdampen waren opgetrokken,  had zijn tegenstander een vrijpion die tot c3 was opgerukt. Dat zou geen probleem zijn geweest, als de vijandelijke Koning niet aan de wandel was gegaan en op zijn tocht niet op c2 terecht was gekomen. Nu was dat wel een probleem.

Hoe Patrick won is mij ontgaan, maar hij won en zo was met nog drie partijen die aan de gang waren de stand 4 – 1 in ons voordeel.

De aanval van Fred had niet doorgezet, de stelling zag er evenwichtig uit, niets aan de hand dus, ware het niet dat er mat in één in de stelling zat en dat Fred dat over het hoofd zag of even was vergeten.

Ben had lange tijd net zo’n gesloten stelling op het bord als Chiel had. Geduldig wachtte hij op zijn kans om de a-lijn open te breken en toen dat moment kwam, aarzelde hij geen moment. Met zwaar geschut nam hij de A-lijn in bezit, de winst leek nu voor het grijpen, maar helaas, een wanhoopstegenaanval van zijn tegenstander bracht Ben uit zijn evenwicht. In plaats van op zijn agressieve manier door te gaan, deed hij een verdedigingszetje dat nogal ontnuchterend uitpakte.

4 – 3 inmiddels en zo werd het toch nog spannend.

Hoewel, spannend, zo spannend was het nou ook weer niet, want de enige partij die nog aan de gang was, was die van Tony en die had weliswaar niet veel bedenktijd meer, maar het eindspel waarin hij was terechtgekomen was tamelijk overzichtelijk: Koning, Paard en een handvol pionnen tegen Koning, Loper en eenzelfde aantal pionnen. Dat leek tenminste op remise af te stevenen. Maar dit soort eindspelen is, ondanks de overzichtelijkheid,  natuurlijk razend ingewikkeld. Een verkeerd veld en je Paard is afgesneden, Koning naar rechts in plaats van naar links en je zit in tempodwang, dat is best heftig als je nog maar een halve minuut op de klok op hebt. Dan biedt die tien seconde bonus per zet ook geen soelaas. En zo kon het gebeuren dat Tony twee keer niet de sterkste voorzetting vond en zo eindigde de wedstrijd Velp 2 – DSG 1 in een gelijk spel : 4 – 4.
Na de nederlaag in de vorige ronde is dit gelijk spel een hele vooruitgang, maar het is niet iets om over naar huis te schrijven. Laat staan dat daarvoor ……. etc.
Dat ging dus mis.

Agenda




Als je wil weten wat ons dit jaar nog te wachten staat, kijk dan bij:

Home - Clubagenda

DSG1- UVS3: 3½ - 4½

Dit was dus niet wat we verwacht hadden. 8 – 0, 8 – 1 desnoods, maar gekker moest het toch niet worden, want, laten we reëel zijn, met een gemiddelde teamrating van bijna twee honderd punten meer dan die van UVS behoorden die gasten uit Nijmegen geen schijn van kans te hebben. Maar ergens moeten er in diverse van onze hoofden bepaalde delen van hersengebieden niet goed met elkaar gecommuniceerd hebben, want het liep anders.

Het begon al met Paul. Die moest tegen iemand die Schoppema heet en die het weliswaar met 160 Elopunten minder moet doen, maar die natuurlijk niet voor niets zo heet en die, terwijl Paul een stuk voor stond en onbekommerd op de winst leek af te gaan, erin slaagde Paul uit zijn humeur en zijn doen te krijgen, waarna we al gauw de eerste nul te pakken hadden.

Daarna trok Robbie de stand in evenwicht, maar het eindspel dat hij won had hij net zo makkelijk  kunnen verliezen.


Chiel speelde tegen iemand van ongeveer gelijke sterkte en dat was op het bord te zien: remise dus.










Fred mocht het opnemen tegen iemand met 177 Elopunten minder, maar gaf hem dat vleugels, zelfvertrouwen? Het antwoord luidt: Neen!, hij kwam niet door de verdediging van zijn tegenstander heen en met een pion minder bood hij maar remise aan, wat geaccepteerd werd. Toen stond het 2 – 2 en was er nog van alles mogelijk, ook het onmogelijke, zoals zou blijken.

Eric met 1880 speelde tegen 1644. Hij koos consequent voor de meest ingewikkelde voortzetting, maar zijn tegenstander gaf geen krimp, liet zich niet intimideren, hield het hoofd koel en ook hier werd het remise.

Maar gelukkig was Ik daar nog. Ik ging een eindspel in met een Paard meer en een glad gewonnen stelling (Fritz gaf me daar +4,30 voor). Werkelijk onthutst was ik toen dat Paard vanuit het niets werd geslagen omdat mij even was ontgaan dat het in en ongedekt stond. Een paar zetten later bood mijn tegenstander remise aan, wat ik afsloeg omdat ik nog steeds een pion voor stond. Dat had ik beter kunnen accepteren, want weer een paar zetten later bleek dat ik voor mijn overigens zeer sympathieke tegenstander een feilloos en onvermijdbaar zelfhelpmat had geconstrueerd.


Tony stuitte ook op onverwachte tegenstand, maar geduldig voerde hij de druk op en langzaam maar zeker mangelde hij zijn tegenstander.










Toen stond het weer gelijk en was alleen de partij van Patrick nog aan de gang. Die was met een stuk minder in een eindspel terechtgekomen waarbij hij ondanks de 10 seconden bonus die hij er per zet bij kreeg niet meer boven de minuut bedenktijd kwam. Dit kon natuurlijk niet meer goed aflopen en eindelijk kwam er eens een verwachting uit.

Jan.

Wedstrijdschema team 1

Voor het wedstrijdschema van team 1 ga naar Externe Competitie en vervolgens naar DSG in de OSBO

Dieren - Doesburg


Het verlangen van het ene stadje om te bewijzen dat het beter kan denken dan het andere, dateert niet van vandaag of gisteren.

In 1936 speelde 18 Doesburgse kinderen van de lagere school tegen 9 leerlingen uit Dieren. Die van Dieren speelden twee partijen, die uit Doesburg speelden er slechts één, maar ze deden dat een stuk beter en wonnen met 13 – 5.
In 1939 trekken volwassen schakers naar Dieren ”om tegen de Schaakclub aldaar een vriendschappelijk partijtje te spelen, hetwelk de returnwedstrijd vormt van een bezoek dat de Dierenaren reeds heel lang geleden aan Doesburg brachten”, zo lezen we in de Graafschapsbode. “Ondanks het feit dat de drie beste spelers op het appèl ontbraken, wisten onze stadgenooten een 7 – 5 overwinning te behalen.”
In 1941 vindt er 23 juni weer een treffen plaats tussen beide stadjes. De plaats van handeling is Hotel “Hof van Gelria”. Ook die wedstrijd werd door ons gewonnen: 8 – 4 . Onder de deelnemers aan Doesburgse kant bevonden zich o.a. Ph. Gastelaars (remise) en de bij onze hedendaagse oudere leden nog bekende Piet Weijde (winst tegen van Dullemen).



Van latere ontmoetingen heb ik niets meer kunnen vinden. Ook van de twee die rond de millenniumwisseling gespeeld moeten zijn, ontbreekt elk spoor. Wel zijn er mensen die daar nog herinneringen aan hebben, maar die zijn zo vaag dat ze zelfs de uitslagen niet meer weten. Omdat in het verleden behaalde successen soms heus wel iets zeggen over resultaten in de toekomst, gaan we er vanuit dat wij van Doesburg ook die gewonnen zullen hebben.

Theothorne – DSG: 4½ - 5½
En nu is er dus een poging om dat wat maar geen traditie wilde worden leven in te blazen. Tien DSG-ers trokken naar Dieren en werden daar hartelijk ontvangen en gastvrij herhaald. Achter de borden werd deze vriendelijkheid wederzijds voortgezet. De één gaf een pionnetje cadeau, de ander een Paard, weer een ander een Loper. Ook waren er echt ruimhartigen, die een Toren, een Dame en/of de partij weggaven. En er waren ook partijen waarbij men elkaar niets gunde; die duurden dan ook het langst en eindigden in remise.
    
 DSG - Theothorne

5½ - 4½



Frank Schleipfenbauer 2132
Cor Vrouenraets 1878
  ½ - ½
Henk Bergsma 1637
Tony Hogerhorst 1862
  0 – 1
Patrick van Waardenburg 1745
Piet Gommers 1786
  0 - 1
Dick van Rumpt 1661
Paul Delleman 1579
  1 – 0
Fred Rienstra 1567
Harm Boertien 1635
  ½ - ½
Chiel Verhagen 1456
Dick Vermeulen
  0 – 1
Dick Gerbrands 1461
Emile Okel 1446
  ½ - ½
Jan Ravensteijn 1435
Joop van Wijk
  1 – 0
Piet Loerts 1308
Albert Lebbink
  0 - 1
Jaap Themmen 845
Joke Anzion 1268
  0 - 1


Na afloop van de match vond  iedereen wel dat deze ontmoeting voor herhaling vatbaar is. In Dieren denken ze dat ze dan  een revanchematch krijgen. Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling.
(Bron krantenartikelen: www.delpher.nl)

Tony - DSG: 6-3

Twee jaar geleden werd Tony voor het eerst clubkampioen bij ons. De simultaan die hij als gevolg daarvan moest geven, eindigde toen in een gelijk spel: 4 – 4.  Omdat diverse van de deelnemers van toen niet stil hebben gezeten en inmiddels een stevig openingsrepertoire hebben opgebouwd en hun tactisch en strategisch inzicht hebben aangescherpt, was er hoop de simultaangever dit keer te verslaan. Dat pakte dus anders uit.
Vakantie, werk, opleiding en andere verplichtingen maakten dat de opkomst ook dit keer weer aan de lage kant was, maar dat werd gecompenseerd door de kwaliteit ervan. Het was dus wel duidelijk dat het voor Tony geen walkover zou worden en dat werd het ook niet. Tot dik  na elven moest er worden geploeterd om weinig gangbare openingen te bestrijden, kleine voordeeltjes vast te houden, kleine nadeeltjes zien te compenseren, niet in valletjes te trappen, aanvallen te pareren en ze zelf consequent uit te voeren. En hoewel hij er zijn tijd voor nam, speelde hij in feite negen rapidpartijtjes tegen tegenstanders die ruim twee tot drie uur bedenktijd hadden. Maar hij slaagde met vlag en wimpel en boekte op ons een royale overwinning.
Al met al was de simultaan weer een aardig begin van het nieuwe seizoen en waren we blij dat we Tony de gelegenheid konden geven om te bewijzen dat hij niet per ongeluk clubkampioen is geworden.

Uitslagen:
Gewonnen werd er door Eric L en Fred,
Remise speelden Patrick en Robbie,
Jacob (de zoon van EricL en mogelijk een nieuwe aanwinst), Albert, ErikV, Jan en Paul verloren.

’t Is bijna weer zo ver …..


De zomer loopt op zijn einde, schoollokalen en snelwegen lopen weer vol, de temperatuur loopt terug, in de theaters loopt men zich warm voor de opening van het nieuwe seizoen en ook wij staan in de startblokken, want nog 8 nachtjes slapen(gerekend vanaf 25 augustus) en dan trappen we af  met gratis koffie, taart en een prijs voor bijna iedereen, met de Algemene Ledenvergadering dus. De week daarop krijgen we de simultaan tegen Tony en daarna gaan we van start met de interne competitie.
Dus:
  3 september: algemene ledenvergadering
10 september: simultaan tegen clubkampioen Tony
17 september: start interne competitie.

Ik hoop jullie allemaal op deze data weer in goede gezondheid en met een hoofd vol frisse openingsideeën terug te zien.
Wie dit leest en geen lid van onze club is, wordt van harte uitgenodigd één van deze avonden
langs te komen om te zien wat een fijne club we zijn.