DoesburgIJssel

DoesburgIJssel

Rapid.

Afgelopen maandag, 28 januari, werd een begin gemaakt met de strijd om het rapidkampioenschap van dit seizoen. Qua aantal viel de opkomst niet mee, maar dat werd goedgemaakt door de hoge motivatie, het spelplezier en de gedrevenheid waarmee zij die er wel waren achter de borden zaten. Dat leverde tal van boeiende gevechten met verrassende resultaten op. 
De verrassing van de avond was natuurlijk de uitslag van de partij tussen Tony en Joop: remise!!  Tony die niet in de hem daartoe beschikbaar gestelde tijd van Joop kon winnen en Joop die geen winstkansen meer had! Er wordt in deze tijd toch wel heftig aan ons wereldbeeld gemorreld. 
Ook Jacob zorgde voor de nodige verrassing: hij versloeg Albert en Chiel. En dan is er sinds kort Jaap. Wat we daarmee aan schaaktalent in huis gehaald hebben, moet nog blijken, maar vooralsnog ziet dat er veelbelovend uit: hij won alle drie zijn partijen en deelt met Eric, die hetzelfde deed, de eerste plaats.  

Rapid 20 m.p.p.p.p.

Voor de stand en uitslagen van de rapidcompetitie kijk
bij Interne Competitie  -  Verslag rapid  of  klik HIER.

Is hier een vos die passie preekt?



Aan het eind van mijn stukje naar aanleiding van het periodekampioenschap van Eric riep ik jullie op om, teneinde het slot van de competitie wat spannender te maken, hem het vuur wat nader aan de schenen te leggen en om in veelbelovende stellingen niet te versagen maar onverdroten door te drukken. Of dit er toe heeft geleid dat jullie in de Kerstvakantie intensief de overgang van midden- naar eindspel hebben bestudeerd of 1001 brilliant ways  to checkmate, weet ik niet. Kwaad had het niet gekund, dunkt me. Maar zie, wie voor een dubbeltje op de eerste rang wil zitten, heeft het tij mee. Eric heeft ons een reeks diagrammen toegestuurd waarin hij laat zien hoe diverse tegenstanders hem de afgelopen periode hebben laten ontsnappen en een reeks diagrammen waarin het draait om een zet van hemzelf die hij dapper of, in alle bescheidenheid, briljant vindt. Je kunt je afvragen of we hier te maken hebben met een handreiking of een provocatie, maar hoe dat ook zij, het is een bonte en leerzame, grappige en uitdagende beschrijving en analyse van ons schaakniveau.


Het programma voor periode twee.


Veel van wat de toekomst zal brengen is onzeker, 
maar wat de club je zal brengen ligt tot half juni vast.

Klik hier of kijk bij HOME - CLUBAGENDA 

Eric periodekampioen.


Deze eerste periode was er een drietal leden dat beduidend beter scoorde dan de rest.
Tony speelde remise tegen Eric en was daarmee de enige die hem (Eric dus) van de volle winst wist af te houden. 
Daarna verloor hij van Patrick  en vervolgens moest hij een paar ronden verstek laten gaan in verband met de nieuwe baan die nogal wat energie van hem vergde.

Patrick was een tijdje niet bijster op dreef, maar dit seizoen heeft hij de smaak weer te pakken. Hij verloor alleen van Eric en won zijn overige partijen waarbij hij onder meer Tony en Robbie versloeg.

Eric speelde dus remise tegen Tony en won de andere. Gelukkig ging dat niet altijd van een leien dakje. 

Met name tegen Fred balanceerde hij op de rand van de afgrond. Toen Fred hem niet het beslissende zetje gaf, wist hij (Eric natuurlijk) zich met een uiterst sluw zetje (dat hijzelf met nadruk ‘briljant’ noemde) te redden. Maar eerste worden met een score van 95% is natuurlijk niet niks, dan ben je wel zeer terecht onze midwinterkampioen.

Gefeliciteerd, Eric.


7 januari starten we met de tweede periode. Daarvan is het natuurlijk niet de bedoeling dat Eric weer zo onder ons huishoudt. In deze eerste periode waren er een paar van ons die hem aardig in het nauw wisten te brengen. Zouden die zo vriendelijk willen zijn om op het beslissende moment niet te versagen maar door te drukken? Die play-offs hebben we natuurlijk niet voor niets gepland.


Robbie: De Carlssen van de Ooi.


Met zijn elven waren we en we speelden acht ronden waarbij elke ronde uit twee potjes tegen dezelfde tegenstander bestond. Zo kon er in hoog tempo veel gespeeld worden en dat was fijn voor de fanaten onder ons, maar voor sommige al wat oudere, bezadigder leden was dit net iets teveel van het goede, naar ik hoorde toen ik per ongeluk door een wandelgang liep.
Er werd dus gespeeld om het kampioenschap vluggeren (5 min.p.p.p.p). Dat dat zou gaan tussen Eric, Patrick, Robbie en Tony, was natuurlijk geen verrassing. In de derde ronde deelden Tony en Patrick de punten, in de vierde verloor Eric van Robbie. In ronde vijf won Robbie van Patrick en Tony van Eric. Robbie stond nu bovenaan met een half punt voorsprong op Tony. Het indelingsprogramma beschikte dat zij de volgende ronde tegen elkaar moesten. Tony won de eerste partij, toen kwam het tweede en dat werd zo’n potje zoals je dat graag ziet (vooral als toeschouwer). Robbie leek op de winst af te gaan ( betere stelling, meer tijd), maar Tony kwam op een razende manier terug, de snelheid waarmee gezet werd met was nauwelijks te volgen, stukken werden omgegooid en weliswaar weer recht gezet maar in wiens tijd dat gebeurde en of dat correct ging zal zolang we nog niet met videoscheidsrechters werken ongewis blijven, ondertussen bouwden ze over en weer listen, lagen en valstrikken en ook ondertussen werkte Tony zijn achterstand in tijd bijna weg, bijna, maar niet helemaal en zo bleef dit titanengevecht onbeslist en bleef Robbie aan kop staan. De laatste twee ronden haalden beiden de volle buit binnen en zo behield Robbie zijn halve punt voorsprong en werd hij onze Kampioen vluggeren van het seizoen 2018/2019.
Gefeliciteerd, Robbie.
Achter de andere mannen van het kwartet, eindigde Emile, weliswaar op flinke afstand, als eerste van de overigen op een verdienstelijke vijfde plaats.
Vermeldenswaard is ten slotte nog het resultaat van Jacob: 1½ - ½ tegen Jan, 2 – 0 tegen Fred.
Voor de complete eindstand ga je naar Interne Competitie - Verslag Snelschaak (of KLIK HIER)


Doetinchem 2 - Doesborgh 1: 2 ½ - 1 ½


Dinsdagavond 28 november om kwart voor acht brandde in het Seniorentrefpunt  de strijd tussen ons viertal en dat van Doetinchem los . Omdat Emile de honneurs van teamcaptain mocht waarnemen , geeft hij hieronder de uitslagen door met enkele opmerkingen en daar weer onder een mini-verslag van het strijdgewoel zelf .

bord 1 zwart : Wim Lenderink 7114646  -  Emile Okel 8305891  (wit )            0 – 1
bord 2 wit :     Bram Zaalmink  8632360 -  Fons Leferink 7554668 (zwart )     1 – 0
bord 3 zwart:  Marije v.d. Hoff 8336251 –  Steffen Brouwer 7583202  ( wit )  ½ – ½
bord 4 wit:     Jan Berends –                     Frank vd Rijst 8322556 (zwart )     1 – 0

Zodat de totaaluitslag Doetinchem – Doesburg  2,5  -  1,5  is geworden .

Bij het noteren van de uitslagen gaf teamcaptain Marije v.d. Hoff van Doetinchem aan , dat van hun speler Jan Berends zijn bondsnummer weliswaar ergens  bekend was , maar niet bij het opschrijven van de gegevens voor  het uitslagenbriefje. Zij voegde hieraan toe dat iets dergelijks nog nooit problemen had opgeleverd.

Dan even de strijd zelf. Alle DSG –spelers hadden vooraf veel zin in de strijd en hun goede humeur werd door de uitslagen niet aangetast . Van Fons was ik niet zeker, omdat ik hem vooraf even begroette , maar ik hem tijdens de match kwijtraakte , waarschijnlijk omdat hij al vroeg puntloos vertrok en ik wellicht iets uit de koffie – automaat aan het verwijderen was . Wij hopen dat Fons toch – ondanks  zijn vertrek met stille trom -  enig  plezier aan zijn optreden heeft beleefd . Het enige dat ik van zijn partij noteerde, was dat hij opende via dezelfde e2 – e4 fantasie – opstelling die bij mij op het bord kwam, en in mijn geval gunstig uitwerkte . Helaas had Fons zwart !  
De vriendelijke teamcaptain Marije merkte over haar partij tegen Steffen op, dat Steffen aan een nederlaag ontsnapt was. 
Gelukkig voor hem en ons, want de eindfase van de derde partij , die van Frank, zag er niet echt lekker voor hem  uit : zijn koning werd toen net een beetje doodgedrukt door twee torens op de zevende rij . Wel had Frank toch geen echt slechte avond gehad, zoals bleek ! Net toen ik dacht dat het bij 1 – 3 voor Doetinchem zou blijven, kon ik mijn tegenstanders loperpaar halveren . Dat gaf, nadat ik de hele wedstrijd het initiatief had gehad, de doorslag.  Ik kreeg de zwarte koning in een gevangenkampje aan de zijkant van het bord, waarna het mat niet te keren bleek. Een draaglijke uitslag natuurlijk, die anderhalf tegen tweeënhalf, maar ik denk dat ons bescheiden kwartet iets beter moet kunnen spelen in het vervolg . We zullen zien .

Het eerste halfje van Jacob


Het heeft even geduurd. Soms was hij er al dichtbij. Vanuit de opening bouwde hij degelijke stellingen op, bereikte een evenwichtig middenspel, maar overzag dan in het eindspel een kleinigheid waardoor hij toch weer aan het kortste eind trok. Eén keer leek hij zelfs op winst af te gaan, maar  toen zag hij een dubbele aanval over het hoofd. Ondanks al die nederlagen en teleurstellinkjes bleef hij trouw komen - werd  zelfs lid- en begon weer met goede moed aan een nieuwe partij. Maar zie. Afgelopen maandag werden zijn incasseringsvermogen en zijn optimisme beloond. In een spannende partij tegen Emile wist Jacob zich knap te verdedigen en bleef hij tot op het laatst scherp en bij de les. Emile bood remise aan, Jacob nam dit aanbod gretig aan: het eerste halfje was binnen.
Gefeliciteerd, Jacob. En nu op naar het eerste volle punt.


Velp 2 – DSG 1: 4 - 4


We hadden het graag anders gezien.  Toen we vrijdagavond terugkeerden uit Velp, had bij het begin van de brug de fanfare klaar moeten staan om ons een feestelijke serenade te brengen. Aan de voet van de afrit was de weg geblokkeerd door enthousiaste inwoners die zelfs uit Beinum waren toegestroomd. Op een podium zou de burgemeester hebben moeten staan om op haar charmante wijze onze namen te verhaspelen terwijl ze ons eretekenen op de borst speldde. Ons!.. Het sieraad van Denkend Doesburg… Winnen met 8 – 0… Wat een sportlui… Wat een voorbeeld voor de jeugd…
Kennelijk was er iets misgegaan.

Het begon bij Albert, met wie het later nog goed kwam. In een Oerang Oetang kwam hij na vier of vijf zetten al een Toren achter. Dit had zijn tegenstander zijn hele lange schaakleven nog niet meegemaakt. Jaar in jaar uit had hij het valletje opgezet, niemand die erin trapte. En nu, op de vrijdagavond van de negende november in het jaar onzes Heeren 2018, had ie er dan eindelijk succes mee! Vijf zetten gespeeld, een Toren voor!! Glunderend en met het hoofd in de wolken speelde de gelukzalige verder. Dat ie daardoor geen goed zicht op de stelling op het bord meer  had, bleek wat later, toen Albert de materiaalverhouding weer rechttrok. En met een klap landde de man weer op aarde, toen hij zag dat Albert op drie manieren mat in één had.

Jan speelde tegen een vriendelijke jongeman die weinig ondernemingslust vertoonde en dus   geen zzp’er moet worden. Wel was hij zeer behulpzaam: rokeerde niet, voerde de zet  waarmee hij de schade kon beperken consequent niet uit, opende de lijnen die Jan voor zijn aanval nodig had. Zo kwam ie na 17 zetten al mat te staan.

Robbie viel aan op de stelling van een tegenstander die bekwaam verdedigde en al verdedigend doortrapte tegenkansen creëerde. Makkelijk viel het opgetrokken bolwerk niet te nemen en een belangrijk probleem was voor Robbie het vinden van een antwoord op de vraag: zal ik offeren of moet ik sluipend slopen? Hij koos voor het laatste en vrij snel bleek dat terecht te zijn.

En zo stonden we na drie partijen met 3 – 0 voor.

Chiel en zijn medemens hadden de boel stevig in elkaar geschoven. Weliswaar kon hij (Chiel dus) de stelling op de Damevleugel openen, maar daarvoor werd niet gekozen. In plaats daarvan werd er fors afgeruild. Toen de kruitdampen waren opgetrokken,  had zijn tegenstander een vrijpion die tot c3 was opgerukt. Dat zou geen probleem zijn geweest, als de vijandelijke Koning niet aan de wandel was gegaan en op zijn tocht niet op c2 terecht was gekomen. Nu was dat wel een probleem.

Hoe Patrick won is mij ontgaan, maar hij won en zo was met nog drie partijen die aan de gang waren de stand 4 – 1 in ons voordeel.

De aanval van Fred had niet doorgezet, de stelling zag er evenwichtig uit, niets aan de hand dus, ware het niet dat er mat in één in de stelling zat en dat Fred dat over het hoofd zag of even was vergeten.

Ben had lange tijd net zo’n gesloten stelling op het bord als Chiel had. Geduldig wachtte hij op zijn kans om de a-lijn open te breken en toen dat moment kwam, aarzelde hij geen moment. Met zwaar geschut nam hij de A-lijn in bezit, de winst leek nu voor het grijpen, maar helaas, een wanhoopstegenaanval van zijn tegenstander bracht Ben uit zijn evenwicht. In plaats van op zijn agressieve manier door te gaan, deed hij een verdedigingszetje dat nogal ontnuchterend uitpakte.

4 – 3 inmiddels en zo werd het toch nog spannend.

Hoewel, spannend, zo spannend was het nou ook weer niet, want de enige partij die nog aan de gang was, was die van Tony en die had weliswaar niet veel bedenktijd meer, maar het eindspel waarin hij was terechtgekomen was tamelijk overzichtelijk: Koning, Paard en een handvol pionnen tegen Koning, Loper en eenzelfde aantal pionnen. Dat leek tenminste op remise af te stevenen. Maar dit soort eindspelen is, ondanks de overzichtelijkheid,  natuurlijk razend ingewikkeld. Een verkeerd veld en je Paard is afgesneden, Koning naar rechts in plaats van naar links en je zit in tempodwang, dat is best heftig als je nog maar een halve minuut op de klok op hebt. Dan biedt die tien seconde bonus per zet ook geen soelaas. En zo kon het gebeuren dat Tony twee keer niet de sterkste voorzetting vond en zo eindigde de wedstrijd Velp 2 – DSG 1 in een gelijk spel : 4 – 4.
Na de nederlaag in de vorige ronde is dit gelijk spel een hele vooruitgang, maar het is niet iets om over naar huis te schrijven. Laat staan dat daarvoor ……. etc.
Dat ging dus mis.